Γοητευτικά ανασφαλείς και σπινθηρίζοντες

...Η τακτική συνεδρίαση λοιπόν της παρέας το περασμένο Σάββατο που έχει πάντα και ένα χαρακτήρα απολογητικό για τα πεπραγμένα της παρέας στη διάρκεια της εβδομάδας που πέρασε έκλεισε με το αποφθεγματικό συμπέρασμα από τον κύριο Γεράσιμο, που άτυπα αναγνωρίζεται ως Πρόεδρος της παρέας, πως υποχρέωση όλων χωρίς καμιά εξαίρεση είναι να αναγεννώνται από τις στάχτες τους όπως το μυθικό πουλί ο Φοίνικας. Και υποσχέθηκε πως στην επομένη Ολομέλεια της παρέας θα παρουσιάσει διεξοδικά πληροφορίες για το μυθικό πουλί και θα αναλύσει τους συμβολισμούς του, ανακοιώνοντας συγχρόνως και το κύριο θέμα στην ατζέντα της επόμενης Ολομέλειας της παρέας. 

Και ο Νικόλας, συνταξιούχος ηλεκτρολόγος, ζήτησε να προστεθεί στην ατζέντα ως θέμα: «το facebook και τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης» αφού πιστεύει πως δίνουν στους ανθρώπους την ευκαιρία να έρθουν, έστω και εξ αποστάσεως, σε επαφή με κάποιον άλλον, καταπολεμούν τη μοναξιά και μετατρέπονται συχνά σε πεδία ανταλλαγής ιδεών. 

Ας σημειωθεί πως τόσο το συμπέρασμα όσο και τα προτεινόμενα θέματα συζήτησης έγιναν ομόφωνα αποδεκτά από την Ολομέλεια. 

 

Συγγραφέας:Γιώργος Χ.Ρεπούσης
Εκδότης:BONA FIDE
Μάριος Χάκκας - Από την ποίηση στη λύτρωση

Ο ρόλος της τέχνης για τον Μάριο Χάκκα είναι ο αγώνας και ο μόχθος για το σκάλισμα τηςεικόνας του ανθρώπινου προσώπου, υπόθεση ζωής και όχι μόνο της προσωπικής.

Στην ποιητική του κατάθεση και στα πεζά του κείμενα ο Μάριος Χάκκας αφήνει έντονα τα σημάδια όχι της φωτογραφίας του αλλά της ίδιας της ζωής του, παίρνοντας και αυτός μέρος κατά τις δυνάμεις του στον αγώνα για να μην υποστεί «ολοκληρωτική έκπτωση ο λόγος στη συνείδηση του ανθρώπου, σαν αξία επικοινωνίας, σαν ερέθισμα πνευματικής λειτουργίας, σαν ήχος και φωνή ψυχής». Αρνείται να σιωπήσει και να υιοθετήσει το μοντέλο του «βωμού» ή «εικονογραφημένου» ανθρώπου και παραμένει με σάρκα και οστά στην πρώτη γραμμή για την υπεράσπιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Συγχρόνως δίνει και ένα ουσιαστικό νόημα στο δικό του σύντομο πέρασμα από τη ζωή, δουλεύοντας μέχρι την τελευταία πνοή του το πορτρέτο του και αναζητώντας λυτρωτικά το πρόσωπό του. 

Συγγραφέας:Γιώργος Χ.Ρεπούσης
Εκδότης:ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
Μάριος Χάκκας -Προσεγγίσεις στο πεζογραφικό του έργο

Στην εργασία αυτή γίνεται μια προσπάθεια να παρακολουθήσουμε τα χνάρια μιας υποκειμενικής διαδρομής σε συνάρτηση με όσα συνυπάρχουν στο χώρο και στο χρόνο.
Ο Μάριος Χάκκας στο πεζογραφικό του έργο προσπαθεί να μεταδώσει ένα μήνυμα, ένα όραμα από τον εσωτερικό του κόσμο. Δεν περιμένει ούτε την κατάφαση ούτε την άρνηση του αποδέκτη. Θέλει η πεζογραφία του να υπηρετήσει την ανάγκη της διατήρησης όλων των μικρών, ιδιότυπων, μοναδικών και πολύτιμων χαρακτηριστικών, ποτέ όμοιων, που αποτελούν το πρόσωπο του ανθρώπου και δίχως αυτά δεν αναγνωρίζεις τον άνθρωπο. Διασώζοντας και ολοκληρώνοντας την προσωπικότητά του στο έργο του, διασώζει ταυτόχρονα και τη δική μας. 

Συγγραφέας:Γιώργος Χ.Ρεπούσης
Εκδότης:ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
Καρδιακή Θύελλα

Το πρωΐ, όπως σήκωσα το κεφάλι για να κοιτάξω τον ουρανό, ένα κόκκινο μπαλόνι με κοίταζε από ψηλά, ώσπου χάθηκε από τα μάτια μου. ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕ ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΠΟΤΕ, λένε όλοι. Τους κουβαλάς μέσα σου. Τους κουβαλάς με το χαμόγελό τους, με τη χαρούμενη ματιά, με τα βάσσανα που σου προκαλούν, τους κουβαλάς μέσα σου και ξέρεις πως κάποια στιγμή θα τους συναντήσεις και πάλι στο σταυροδρόμι της καθημερινότητας, για να εισπράξεις ένα φιλί, μία ευχή, ένα χαμόγελο ή το πείραγμα της πλάτης τους.

 

Συγγραφέας:Αντώνης Αργυρός
Εκδότης:Οσελότος
Η δόξα της σιωπής

Τα έργα της Διονυσίας Ξανθάκη είναι έργα αληθινής και μαρτυρικής χριστιανικής αγάπης. Η αξία τους μεγιστοποιείται, διότι η πρωταγωνίστρια τους τα έταξε και τα αφιέρωσε στον Θεό, ως αντίδωρο ευγνωμοσύνης. Τα επισφράγισε και τα καθαγίασε με την αδιάκοπη προσωπική δοκιμασία και με την  υπέρβαση του πόνου και της ασθένειας.

Καταθέτω αυτό το λιτό χρονικό για να καλύψω μέρος από τα οφειλόμενα τροφεία ευγνωμοσύνης προς την πολυφίλητη Διονυσία, η οποία κράτησε πάντα δίπλα μου τη θέση της πνευματικής οδηγού, της μάνας, της αδελφής, της φίλης, της διευθύντριας και  υπήρξε για μένα πρότυπο.

Είθε, όσοι θα τιμήσουν αυτό το βιβλίο με την ανάγνωση των σελίδων του και μάλιστα οι εκπαιδευτικοί, να θεωρήσουν τη Διονυσία Ξανθάκη ως σημείο αναφοράς για να ζυγίσουν και να αξιολογήσουν εαυτούς και τα έργα τους και να δοξάσουν μαζί μου την ισόβια σιωπή της, την σιωπή των παιδιών που δίδαξε και αναγέννησε και πρωτίστως τον Θεό, στον οποίο εκείνη ένταξε και αφιέρωσε τον εαυτό της και τον πολύμοχθο βίο της. 

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Συγγραφέας:Ευτυχία Γερ.Μάστορα
Εκδότης:Η ΚΑΤ'ΑΝΑΤΟΛΑΣ ΠΥΛΗ
Η ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΕΚΦΡΑΖΟΜΕΝΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΠΑΞΟΥΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ 19ο ΚΑΙ ΤΟΝ 20ο ΑΙΩΝΑ

Τα πρώτα γνωστά σε μας παξινά ποιήματα γράφτηκαν το 1815 από ντόπιους προς τιμήν του άγγλου διοικητή των Παξών.
Χρονικά ακολουθεί ο Χαράλαμπος Μουρίκης, φημισμένος για τα πατριωτικά του ποιήματα. Ο Ηλίας Ζενεμπίσης. Μορφωμένος και γλωσσομαθής. Πολλά ποιήματά του δημοσιεύτηκαν στα ελληνικά και μεταφράστηκαν στα πορτογαλικά. Ο Θεόδωρος Βελιανίτης. Σπούδασε ρωσική λογοτεχνία. Δημοσιογράφος, πολιτικός και λογοτέχνης. Ανταποκριτής ρωσικών εφημερίδων. Δημοσιεύματά του υπάρχουν στα αγγλικά και γαλλικά. Ο Χαράλαμπος Μητσιάλης. Δημοσιογράφος στη Βοστώνη στην Αμερική (1910-1920). Επιστρέφοντας στους Παξούς έγινε εκδότης τοπικής εφημερίδας, όπου δημοσίευσε ποιήματά του. Ο Θεόδωρος Μακρής. Ιστορικής ερευνητής και ποιητής. Άλλοι παξινοί ποιητές: Μιχαήλ Μητσιάλης, Γεώργιος Νάνες, Άννα Αρώνη, Ηρακλής Μπογδάνος, Ευθύμιος Απέργης, Νίκος Μπόικος και εν ζωή Μαρία Γραμματικού, Σπύρος Δόικας και Σπύρος Κατσίμης. 

Συγγραφέας:Σπύρος Μπογδάνος
Εκδότης:Ι΄ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΑΝΙΟΝΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ - ΚΕΡΚΥΡΑ 2017
Ο ΨΙΘΥΡΟΣ ΤΩΝ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΩΝ

Η Δάφνη, κόρη Ελλήνων μεταναστών, κυνηγά το αμερικανικό όνειρο, ωστόσο αισθάνεται σαν να λείπει κάτι από τη ζωή της. Παγιδευμένη ανάμεσα στις οικογενειακές παραδόσεις και τις απαιτήσεις της καριέρας της, δεν μπορεί να αποφασίσει πού ανήκει. 

Μόνο η αγαπημένη της γιαγιά, που μένει στην Ερεικούσσα, ένα μαγευτικό νησάκι βόρεια της Κέρκυρας, τη νιώθει και της συμπαραστέκεται. Οι πιο πολύτιμες αναμνήσεις της Δάφνης είναι οι στιγμές που περνούσε στην κουζίνα με τη γιαγιά της, μαγειρεύοντας και μαθαίνοντας τους αρχαίους μύθους. Και οι κουβέντες της ηλικιωμένης γυναίκας ήταν αυτές που την παρηγόρησαν μετά τον αναπάντεχο θάνατο του άντρα της. 

Ύστερα από χρόνια και αγώνες προκειμένου να μεγαλώσει το παιδί της και να επιβιώσει, η Δάφνη, ιδιοκτήτρια εστιατορίου πια και φημισμένη σεφ, είναι αρραβωνιασμένη με έναν πλούσιο και γοητευτικό άντρα – έχει όλα όσα επιθυμούσε. Ωστόσο, από την άλλη άκρη του ωκεανού, η γιαγιά φαίνεται να ξέρει ότι η τέλεια ζωή της εγγονής της δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση. Και όταν η Δάφνη επιστρέφει επιτέλους στην Ερεικούσσα, η γιαγιά αποφασίζει να μοιραστεί μαζί της μυστικά από το παρελθόν, ιστορίες πολέμου και τόλμης απέναντι στον θάνατο, καθώς και ένα τελευταίο μάθημα: η ασφάλεια δεν είναι συνώνυμο της αγάπης και η ζωή μπορεί και πάλι να αποκτήσει νόημα. 

Μύθοι, μαγεία, χρώματα και αρώματα συνδυάζονται σε μια ατμοσφαιρική ιστορία για το παρελθόν και το παρόν, την οικογένεια και τη μοίρα, τον έρωτα και τα όνειρα.

 

…και δυο λόγια από τη συγγραφέα:

Το σπίτι του παππού και της γιαγιάς μου

Στέκομαι στην αυλή του σπιτιού του παππού και της γιαγιάς μου με τον σύζυγο και τα παιδιά μου. Ο ουρανός από πάνω μας έχει το βαθύ γαλάζιο χρώμα του Ιονίου Πελάγους, ενώ ο αέρας είναι ξηρός και ζεστός, ευωδιάζοντας γιασεμί, δεντρολίβανο και τριαντάφυλλα. Μια χορωδία από μέλισσες και το περιστασιακό γκάρισμα του γαϊδάρου μάς κάνουν καντάδα, σε συνδυασμό με τον ρυθμικό παφλασμό των κυμάτων στο βάθος.

Κάτω από τα πόδια μας, όμως, το κάποτε ολόλευκο πεζοδρόμιο είναι ραγισμένο και γέρνει επικίνδυνα. Η κάποτε φωτεινή ροδακινή μπογιά του σπιτιού του παππού μου τώρα φουσκώνει και ξεφλουδίζει. Και οι κλειδαριές σε όλες τις πόρτες έχουν σφαλίσει ερμητικά από τη σκουριά.

Στέκομαι με τον σύζυγο και τα παιδιά μου στην αυλή του σπιτιού όπου γεννήθηκε ο παππούς μου. Αυτό είναι το σπίτι που αποχωρίστηκε το 1940, όταν άφησε το ρημαγμένο από τον πόλεμο νησί μας και πήγε στην Αμερική για να μαζέψει χρήματα και να φέρει εκεί την οικογένειά του. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος, όμως, ο παππούς δεν μπορούσε να επιστρέψει, και η γιαγιά μου έμεινε να μεγαλώνει μόνη σε αυτό το σπίτι δύο μικρά παιδιά, πρώτα υπό ιταλική κι έπειτα υπό γερμανική Κατοχή.

Σε αυτό το σπίτι, μου είπε πει η γιαγιά μου, ήταν που έγινε φίλη με μια νεαρή Εβραιοπούλα, με το όνομα Ρόζα, που κρυβόταν από τους Ναζί. Η Ρόζα κι η οικογένειά της είχαν δραπετεύσει στο μικρό νησάκι μας, την Ερεικούσα, όταν οι Ναζί συγκέντρωσαν όλη την εβραϊκή κοινότητα της Κέρκυρας και έστειλαν σχεδόν 2.000 Έλληνες Εβραίους στο Άουσβιτς, σφραγίζοντας με μοιραίο τρόπο μοίρα τους.

Ο πατέρας μου θυμάται τη γιαγιά να λάμπει από χαρά κάθε φορά που την επισκεπτόταν η Ρόζα, πάντα υπό την προστασία του σκοταδιού βέβαια, οπότε κι ήταν ασφαλές να βγει από την κρυψώνα της. Παρά τις προειδοποιήσεις των Γερμανών ότι όποιος συλλαμβανόταν να κρύβει ή να βοηθάει Εβραίους θα θανατωνόταν μαζί με όλη του την οικογένεια, κάθε βράδυ η γιαγιά άνοιγε τις πόρτες και υποδεχόταν τη Ρόζα. Τις ίδιες αυτές πόρτες που είναι τώρα σκουριασμένες και σφαλισμένες.

Ύστερα από πολλές προσπάθειες, ο σύζυγός μου, ο Ντέιβ, καταφέρνει να ανοίξει μια πόρτα. Οδηγώ τα παιδιά μου στο αραχνιασμένο σπίτι μας, που έχει μείνει άδειο κι κλειστό από τότε που πέθανε η γιαγιά μου, είκοσι χρόνια πριν. Τους δείχνω τη συλλογή των φωτογραφιών, άλλες σε τόνους σέπια άλλες έγχρωμες, που διηγούνται την ιστορία της μετανάστευσης της οικογένειάς μας.

Γνέφω στα παιδιά μου να με ακολουθήσουν στην κρεβατοκάμαρα της γιαγιάς και τους δείχνω τα αγαπημένα της εικονίσματα, που κρέμονται ακόμα στους τοίχους. Τους λέω πώς προσευχόταν κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί, κάνοντας τον σταυρό της και πάντα ευχαριστώντας τον Θεό, ακόμα κι όταν δυσκολευόταν να βρει κάτι για το οποίο τον ευχαριστούσε.

Η γιαγιά κι ο παππούς πάλεψαν και μόχθησαν για να έχω εγώ μια καλύτερη ζωή. Χάρη στις δικές τους θυσίες, κάθε όνειρο που έκαναν για μένα, κάθε προσευχή που έκαναν για μένα, έγινε πραγματικότητα.

Δούλεψαν αγόγγυστα για να μορφωθώ – και μορφώθηκα. Κι όμως, ύστερα από τόσο πτυχία και πανεπιστήμια, ξέρω ότι τα σημαντικότερα και πολυτιμότερα μαθήματα δεν τα πήρα σε υποφωτισμένες αίθουσες διαλέξεων αλλά εδώ ακριβώς, σε αυτό το ταπεινό σπίτι, ανάμεσα σε αυτούς τους ραγισμένους και ξεφλουδισμένους τοίχους.

Η γιαγιά κι ο παππούς μου άφησαν τους φίλους τους, την οικογένειά τους και το αγαπημένο τους νησί ώστε να μπορέσω εγώ να γεννηθώ στη γη της επαγγελίας. Παρ’ όλα αυτά, ό,τι κι αν γράφει το διαβατήριό μου, το μικρό και μαγικό αυτό νησάκι θα είναι πάντα για μένα η πραγματική μου πατρίδα.

Κλείνοντας τη σκουριασμένη πόρτα πίσω μου και βγαίνοντας ξανά στον ζεστό απογευματινό ήλιο του νησιού, κοιτάω ψηλά τα επιβλητικά κυπαρίσσια που «σκίζουν» τον λαμπερό γαλανό ουρανό και στέκουν περήφανα εδώ κι εκατό χρόνια στην αυλή του σπιτιού της οικογένειάς μας.

Στο μυθιστόρημά μου Ο ΨΙΘΥΡΟΣ ΤΩΝ ΚΥΠΑΡΙΣΙΩΝ, η γιαγιά λέει στη Δάφνη: «Όταν θα νιώθεις χαμένη και θα χρειάζεσαι καθοδήγηση, απλώς άκου τις φωνές των προγόνων σου ανάμεσα στο θρόισμα των κυπαρισσιών, να σου τραγουδούν και να σε καθοδηγούν». Παρακολουθώ τα πράσινα φύλλα να στροβιλίζονται στο απογευματινό αεράκι, χαμογελώ και ψιθυρίζω Ευχαριστώ. Ξέρω ότι η γιαγιά κι ο παππούς με ακούν, όπως και εγώ ακούω το σιγανό τους τραγούδι στο ζεστό, απογευματινό αυτό αεράκι.

Ιβέτ Μάνεση

Συγγραφέας:ΙΒΕΤ ΜΑΝΕΣΗ
Εκδότης:ΨΥΧΟΓΙΟΣ
Το μυστικό του λεβάντε

Ένα μυθιστόρημα για την Κατοχή στην Ζάκυνθο. Μια ιστορία που αναδεικνύει τις αξίες της αγάπης, της αυτοθυσίας και της ανθρωπιάς.

"Την είδα πρώτη φορά να κατεβαίνει από ένα λαντό, όταν ήρθαν οικογενειακώς στα Πηγαδάκια. Ο χρόνος πάγωσε, δεν είχα ξαναδεί τίποτα πιο όμορφο στη ζωή μου. Τα μάτια της παιχνιδιάρικα, με μια σαγηνευτική μελαγχολία με προκαλούσαν να παίξω μαζί τους.

Εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε ο έρωτάς μου για τη Βιολέτα. Ζήσαμε τη νεότητά μας στα χρόνια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου στη Ζάκυνθο, σε μια εποχή που σημαδεύτηκε από την Κατοχή, ένα ναυάγιο στην Αδριατική και μια δολοφονία...

Κυνηγημένοι από τα στερεότυπα, ήμασταν αναγκασμένοι να κρύβουμε την αγάπη μας, μιας και πιστεύαμε σε διαφορετικούς θεούς. Εμείς όμως ξέραμε ότι οι θεοί μας μηχανεύτηκαν έναν ολόκληρο πόλεμο για να γνωριστούμε και μετά να μας χωρίσουν.

Ωστόσο, δεν θα υποκύπταμε σε καμία θεϊκή εντολή και σε κανέναν ανθρώπινο νόμο. Η Βιολέτα ήταν το φως που γέμισε την καρδιά μου, ο λεβάντες που μου χάιδεψε την ψυχή. Ο θησαυρός μου, η Βιολέτα μου, ήταν το εισιτήριό μου για την αθανασία, το θαύμα που θα έσωζε τις αναμνήσεις μου, όταν θα τις απειλούσε η λήθη..."

Ο Παντελής βρίσκεται αντιμέτωπος με συμβάντα που σχετίζονται με το παρελθόν της οικογένειάς του στη Ζάκυνθο του 1940. Μέσα από το ημερολόγιο του παππού του θα ταξιδέψει στο παρελθόν, θα νιώσει τη βαναυσότητα των δυνάμεων κατοχής αλλά και τη γενναιότητα των απλών ανθρώπων. Θα περπατήσει στο μονοπάτι της Σαρτζάδας στα χνάρια ενός ανεκπλήρωτου έρωτα και θα ανακαλύψει έναν μυστικό «θησαυρό»…

Συγγραφέας:Στέφανος Λίβος
Εκδότης:Διόπτρα